Kaçan kovalansa da yakalandığında her ikisi de kaybedebilir

Kıroyum ama para bende- kültürel gecikme

KÜLTÜREL GECİKME

Maddi kültür öğeleri, manevi kültür öğelerinden hızlı olduğunda oluşan uyumsuzluk ve görgüsüzlük durumuna kültürel gecikme denilir.
Paranın; eğitimden kültürden, maneviyattan veya ahlaktan daha çabuk kazanılması nedeniyle, zengin ama görgüsüz tiplerin sivrildiği bir toplumsal akışa kaymaktayız.

“Kıroyum ama para bende”, “paramla her şeyi elde edebilirim”, “sen benim kim olduğumu biliyor musun?” cümleleri birer kültürel gecikme metaforlarıdır.

Teknolojiye sahip ama onu doğru kullanmayı bilmeyen,arkadan gelen akım. Elinde ıphone 7 ama bağırarak kafede konuşan,camiye X6 cipiyle gelen, parasından aldığı güçle çapkınlığı meşrulaştıran evli adamlar,kadınlar ,yüzbinlierce liralık aracıyla kırmızı ışıkta geçenler ve eleştirildiğinde “cezası neyse öderiz” ile egosunu  savunanlar.

Özellikle gelişimin sadece bir sütunda olmasına bağlı olarak oluşan bir göstergedir kültürel gecikme. Yüksek beygirli araçlar, geniş metrekareli villalar, pahalı eşyalar, şatafatlı hayatlar fakat değişmeyen şive, satın alma gücüyle kendini değerli hisseden ve bu gücüyle insanlara hükmetmeye çalışan zengin kişi.

5 sütunlu bir gelişim yolunda;  eğitim, manevi gelişim, sosyal gelişim, zihinsel gelişim ve ekonomik gelişim içinde sadece ekonomik gelişimini tamamlamak.

Sosyoloji bu durumu, kültürel gecikme kavramıyla açıklar. Amerikalı sosyolog Ogburn’ un teorisidir; kültürel gecikme. Bizdeki adıyla görgüsüzlük.

Peki, ilişkilere nasıl yansıyor?

·         Parasıyla istediği kadını elde edebileceğini düşünen erkekler,

·         İlişkisindeki her sorunu maddi araçlarla kapatmaya çalışanlar,

·         Eş seçiminde tek seçim kriteri “zenginlik” olan kadınlar,

·         Kişilik uyumu değil, düzey (zengin-zengin) uyumunu esas alan adaylar,

·         İnternet aşkları ( interneti var ama kullanmasını bilmemek)

·         Sosyal onay için anlaşabildiğini değil, yakışabildiğini seçenler,

·         Takım elbise giydiğinde yürüyüşü değişenler,

·         Topuklu giydiğinde, özgüven patlaması yaşayanlar,

·         İlişkileri parasının gölgesinde yürüten erkekler,

·         İlişkileri güzelliğinin gölgesinde yürüten kadınlar

Ve bunların yanlış olduğunu düşünüp yine  de bunlara tav olan insanlar..

Kültürel gecikme…

Bir de ani değişimle yeni bir sınıfa girdiğinde yaşadığı bocalamadan dolayı,ne eskisi gibi kalabilen ne de yenisi gibi olabilen zengin sınıfının gettosu belki de.

Peki biz bu durumu nasıl sürdürüyoruz?

“Sen yeter ki başarılı ol( ders çalış)” telkini ile ,manevi,sosyal,zihinsel eğitimden mahrum bıraktığımız çocuklarımız. Sadece başarılı olması ( daha iyi mesleği- daha iyi para kazanması) için akademik eğitimi/başarıyı merkeze  aldığımız çocuklarımız.

Sonrasında ise güzel bir üniversiteden;  diplomalı ama narsistik, başarılı ama  topluma duyarsız , başarılı ama belki de üçkağıtçı nesil..

Gelin-Damat ve kayınvalide üçgeni

Oğlan annesi sanki kanuni annesi misali oğlu evlendiğinde gelinini küçümser…

Bazen inceden inceye laf sokar, bazen sanki oğlu ucuza gitmiş gibi hüzünlenir…

Geline “kızım” demez ama “anneciğim anneciğim” diye peşinden koşmasını bekler…

GÜVENDE HİSSETMEK İÇİN EVLENMEK

Yaşadığımız dünyada kendimizi güvende hissetmememizin bize yüksek motivasyonla nasıl ev aldırdığını daha önce yazmıştım.

Güvenmek ve güvende hissetmek tüm insanların ihtiyacıdır. Bekar, evli, çocuk, yetişkin ayırt etmeksizin.  Durum böyle olunca insanın temel ihtiyacının sevilmek değil, güvenmek olduğunun söyleyebiliriz.

Güvende hissetmek için bazı adımlar atarız. Para biriktirir, yatırım yapar, meslek edinir,evlenir, ev alır çocuk yapar, sağlıklı yaşamaya çalışırız.

Insan en çok kendini güvende hissetmediğinde başka biriyle ortaklığa veya başka birinin varlığına ihtiyaç duyar. Böyle bir durumda da kök aileden kopmama, evlilik ve çocuk yapma  davranışları gelişir.

Özellikle başımıza olumsuz bir durum geldiğinde bu girişimlerimiz daha da hızlanır.

ABD de 11 eylül saldırılarının olduğu yıl içinde Evlilik sayısında patlama yaşanırken boşanmalar o yıl %4 ün altına düşmüştü.

Yine İbrahim Tatlıses saldırıya uğradığı dönemde, tedavisi devam ederken uzun yıllar beraber yaşadığı sevgilisi ile apar topar evlenmiş, 2 yıl sonra ise boşanmıştı.

Insanlar zor dönemlerinde evliliği veya birliktelikleri daha fazla güvenli bulmaktadır.  Güvende hissetmek için çok hızlı kararlar alınmakta bazen de o anki temel kaygının beklentisine göre hareket edilmektedir.

Peki evlilik bu ihtiyacı gideriyor mu?

Güvende hissetmek ve güvenmek, mutlu olmanın ilk şartıdır. Kaygılar, geleceğin fazlasıyla belirsizliği mutlu olmayı bloke eder.  Tıpkı can güvenliği sorunu  olan birinin o anki sahip olduğu imkanlarının onun için anlam ifade edememesi gibi.

Bizdeki evliliğin misyonları;

·Yaşlılığında bakacak biri olsun,

·Akşam kapını açan biri olsun,

·Sana sahip çıkan biri olsun,

·Ilerde sana bir bardak su verecek bir çocuğun olsun,

·Evlenirsen ev sahibi olursun,

·Evlenirsen, birikim yaparsın,

·Evlenirsen sağlıklı beslenirsin,

·Evlenirsen düzenli bir sex hayatın olur,

·Evlenirsen ailen gelir gider kalır,hizmet edersin..

Peki evlenirsen mutlu olur musun?

Işte o meçhul.  Yukarıdaki yüm maddeler güvende hissetmek için. Peki bunları sağlamış veya bunlara ihtiyacı olmayan birine evlililiği nasıl cazip kılacaksın?  Işte fark burada çıkıyor. Esasen bunlara ihtiyaç duymayan  veya ihtiyaç duysa bile bunlar için evlenmeyen biri gerçekten sağlıklı Evlilik yapacaktır.  Kendi ayakları üzerinde duran biri ancak, evlilikte paylaşımcı olur. Bağımlı değl bağlı olur. Geriye kalanı ise sadece kaygılarını dindirmek için evlenir. Zaten bir süre sonra da Evlilik, birikim yapan bir banka veya çocuk yapan bir kuluçkadan başka bir şey olmuyor.

Güven odaklı arayışların diğer yüzünde ise “elde etme “ odaklı flört süreci vardır.  Bir an önce güvenli alana ( evliliğe) geçişi sağlamak için oyunun kuralına göre oynanması gibi. “nasıl istersen öyle biri olabilirim” felsefesine sahip kişi, karşıdakini kendisi için ideal olarak görüyorsa, onu elde edip ilişkinin tapusunu almak adına ilişkiyi tanımaya değil, imzaya sürükler.

Bu hızlı süreçlerin temeli, kişisel  ve ilişkisel kaygılardır.

Garanticililer, “karnım doymayacaksa açlığımı belli etmeyeyim” düşüncesiyle sonuç odaklı bakarlar.

Karşıdakinin kararsızlığı tehlike olarak görenler, onu hemen Evlilik yoluna sürüklerler.

Belirsizliğe tahammülü düşük olanlar, sürekli pazarlık yaparlar.

Başlardaki bu acelecilik ve hız, kaygıyı yatıştırmak içindir.

Bir de ikinci boyut var: SÜREÇ

Evledikten sonra kendini güvene alan erkek, balkon gibi göbek yapmaya başlar.  Ne de olsa artık evlenmiştir. Seçme ve seçilme hakkını kullanmıştır. ( yitirmiştir). Performansı düşer. Ilgi ve memnun etme modu, saldım çayıra modudur.

Kadın mı? Evlenmeden öncee 50 li kilolardayım diye başlayan cümleleri söylerken en 60 lı haliyle konuşmaktadır. Çeker gri eşofmanını, alır kumandayı eline gerisi teferruat.  Kilo, bakım,arkadaşlar vs. hepsi ikinci plandadır.  Çünkü o da artık güvendedir. Evlenmiştir.

Güvende hissetmek, insanımızın maalesef motivasyonunu bozuyor. Sürekli korkutmak lazım,terk etmekle ya da aldatmakla..(şaka tabi)  Maalesef  ki içsel motivasyonu  dışa ( el aleme)  bağlı olan toplumsal/bireysel yapımız gereği bekarken vitrindeki biz ile evlendikten sonraki vitrindeki bizin ilk farklılığı şeklen başlıyor.

Güvende hissetme odaklı yapılan evliliklerde , evlendikten sonra ortaya çıkan değişimler, boşanmalar ve çatışmaların da gizli nedeni.

Evlilik, kendini kapaklayacağınız bir yer  değil.. yıllarca kendinizi ihmal edip, bastırılan yay misali gibi kontrolden çıkacağınız yer de değil.

Evlilik; mutlulukları birleştirmektir. Mutlu edilmeyi bekleyenlerin ineceği durak hiç değil.

Oysa toplumumuzda çoğu insan evliliği, beklentiler dünyası olarak görmektedir. Beyaz atlı prens fantezisi bundandır.  Kendisine bakamayıp,bakım bekleyen bekar erkeğin evlenmesi de bundandır.  Adeta Evlilik, hizmet alım sektörüne dönüşmektedir. Ki insanların eskiye oranla imkanlarının daha iyi olmasına rağmen.

Evlilik bizi güvende hissettirse de ;esasen evlilik mutluluk üretmek ve mutlu olabilecek biriyle bu sistemi kurmaktır. Yani güven üzerinden ulaşılacak mutluluğa direkt ulaşma yolu olmalıdır.

Çok mutlu çiftlerin biriktirme, sürekli çocuk yapma, sürekli ev alma,sürekli temiz ev,vitrinli evlilikleri yoktur. Onlar, zamanın tadına odaklanırlar. Kaygıları tarafından değil, akıl ve duygularının ortaklığı ile hareket ederler.

Güvende hissetmeyenin eylemleri geleceğe yönelik olacağı için, doğal olarak yaşanmamış hayatlar kesitleri olacaktır. Babalar işkolik, anneler çocuk veya evkolik olacak ve evlilik, hizmet üretme sistemine dönüşecektir.

Evlilik, taleplerin sürdürülebilirhalini yansıtır. Sürdürülebilir güven, ilgi, ekonomik destek, sosyal ilişkiler gibi. Günübirlik yerine daha stabil ama uzun vadeli. Flörtteki yüksek heyecan ama az güven yerine çok güven ama az heyecan takasıdır. Bu nedenle de güven arayışları olanların en çok tercihidir.

Mevcut sosyal yapı ve Evlilik ilişkisi

Toplumsal güvensizlik evliliği cazip hale getirse de kişiler arası güven sorunu, güvenilir birini sevme ve onunla hayat kurma adımlarını bloke etmektedir. Bir yandan güvende hissetmek için evlenmek, diğer yandan ise güvecek kimseyi bulamamak dualizmi..

Güvenmediğin bir toplumdan güvenilir bir eş adayı nasıl bulacağız çatışması gibi.

Aslında güvenilecek birini aramak yerine, analaşbilecek birini aramak daha gerçekçidir. Anlaşmak sürdürülebilir. Güvenmek ise yanıltabilir.  Söz vermek, yemin etmek bir güven kriteri değil ama anlaşmak güven vericidir.

Evlenirken güven ilk kuraldır. Hatta bunun ilk aşaması da : “hastalıkta sağlıkta iyi günde kötü günde hiç kimsenin etkisinde kalmadan” diye sorulan sorudur .. ki bana göre gereksiz ve bir o kadar da anlamsızdır bu cümle.  Evlenirken söz vermeye gerek yoktur. Söz vermek, bir güvensizlik göstergesidir. Bir taahhüttür. Taahhüt, şüphe/risk üzerine vardır.

Toplumsal güvensizlik, hem evliliği  kurtarıcı gibi gösterirken hem de kendi güvensizliği nedeniyle kaygılandırıcı hale getirmektedir.

Evlilik ne değildir ?

Sürekli evliliğin tanımı yapılır, evliliğin sınırlarından bahsedilip  eşlerin sorumlulukları hatırlatılır. Bir ters psikoloji ile bakmak daha iyi farkındalık yaratabilir.

–          Evlilik yatırım yapılacak bir şirket değildir. Yatırım, geleceğe yönelik, kazanç odaklı bir eylemdir. Oysa evlilik, varılacak bir hedef, meyvesi sonra yenilecek bir kazanç kapısı değil, yolun kendisi, sürecin adıdır. Evlilik, yaşamdır. Yatırım yapılmaz, yaşanır.

–          Evlilik, eşinin üzerine hayat kurmak değildir.

–          Evlilik, mutluluğu eşine bağlamak değildir.

–          Evlilik, mülk sanıp, tapusunu almak değildir.

–          Evlilik, eşinin her şeyini bilmek değildir.

–          Evlilik, ortak sosyal medya hesabı açmak değildir.

–          Evlilik, eşiyle şifre paylaşmak değildir.

–          Evlilik, aynı olmak hiç değildir.

–          Evlilik, eşi hayatına girdiğinde kendi hayatından çıkmak değildir.

–          Evlilik, çocuk yapma fabrikası değildir.

–          Evlilik, çocuk bakım merkezi değildir.

–          Evlilik, eşsiz bir şey yapmamak değildir.

–          Evlilik, evlendiğinde asosyal olmak değildir.

–          Evlilik, evlendiğinde uyum için kendinden vazgeçmek değildir.

–          Evlilik, erkeğin para kazanması, kadının evde çalışması değildir.

–          Evlilik, kadının annelikten ibaret olması değildir.

–          Evlilik, erkeğin bankamatik olmasından ibaret değildir.

–          Evlilik, çocuk olduktan sonra karı-kocalıktan vazgeçmek değildir.

–          Evlilik, eşinden her şeyi bekleme hakkı bulmak değildir.

–          Evlilik, cennet vaat etmek değildir.

–          Evlilik, sorumluluk ağı değildir.

–          Evlilik, her an birlikte olmak değildir.

–          Evlilik, eşsiz bir şey yapmamak değildir.

–          Evlilik, bağımlılık değildir.

–          Evlilik, kök ailenin kopyası değildir.

–          Evlilik, arkadaşlardan vazgeçmek değildir.

–          Evlilik, hobilerinden vazgeçmek değildir.

–          Evlilik, kendini mutlu etmekten vazgeçmek değildir.

–          Evlilik, sevgiyi içinde yaşamak değildir.

–          Evlilik, mesafeli olmak değildir.

–          Evlilik, içindeki çocuğu susturmak değildir.

–          Evlilik, eğlenmekten vazgeçmek  değildir.

–          Evlilik, gösteriş yaparken ilk üç yılı borç ödemekle geçirmek değildir.

–          Evlilik, ima ederek “anlamasını beklemek” değildir.

–          Evlilik, tek mevsim değildir.

–          Evlilik, kilo değildir.

–          Evlilik, göbek değildir.

–          Evlilik, bakımsızlık değildir.

–          Evlilik, eşlerin ailelerinin içinde olduğu sistem değildir.

–          Evlilik, eşlerin her şeyi başkalarına anlattığı sistem değildir.

–          Evlilik, izinsiz girilecek bir alan değildir.

–          Evlilik, beyaz atlı prens sunan bir mekanizma değildir.

–          Evlilik, anne-babanın devamı değildir.

–          Evlilik, salt çocuğu memnun etme değildir.

–          Evlilik, kıskançlıkla beslenmek değildir.

–          Evlilik, kıskanma hakkı görme  değildir.

–          Evlilik, şüpheyle  sürdürme  yeri değildir.

–          Evlilik, her konuda anlaşmak değildir.

–          Evlilik, hep bir kişinin özür dilemesi değildir.

–          Evlilik, hep bir tarafın haklı olması değildir.

–          Evlilik, ego savaşı değildir.

–          Evlilik, zenginleşme yeri değildir.

–          Evlilik, kurtuluş değildir.

–          Evlilik, bitmez aşk değildir.

–          Evlilik, monotonluk değildir.

–          Evlilik, sürekli heyecan değildir.

–          Evlilik, koşulsuz itaat değildir.

–          Evlilik, “her şeye rağmen” değildir.

–          Evlilik, sonsuz değildir.

–          Evlilik, kendiliğinden biten bir sistem değildir.

–          Evlilik, kendiliğinden mutlu eden bir sistem değildir.

Vitrinine esir olmadan “ben olmak”

Vitrininle övünmekten vazgeç dostum.
Artık “aslansın, kaplansın, sen halledersin” gazlarına gelme.
Senin de sıkıntıların var,
Senin de ihtiyaçların var,
Senin de isteklerin var. Neden erteliyorsun?
Neden gizliyorsun?
Neden kendi gerçeğinden uzaklaşıyorsun?
Sen sorunlarını paylaşmadıkça,

hayatında her şey mükemmel gidiyormuş gibi seni sömürmeye,
Talepkâr olmaya devam etmiyorlar mı?
Bazen hayır diyebilmenin en güzel yoludur, “ben de yorgunum”, benim sana faydam olmaz demek.

Vitrininin esiri olma…
Annene, babana, eşine, patronuna, arkadaşına “benim de ihtiyacım var” demekten çekinme.
Kendini öne alman için, daha ne kadar arkaya düşmeyi beklemelisin?
Daha ne kadar dibe batmalı,
Kendini ne kadar kaybetmelisin?
Bencillik değil bu,
Sınırlarına ve kendine sahip çıkmak,
Hep ben değil,
Önce ben diyebilmek. Ayaklarımın üzerinde duracağım diye,
Oturmayı unuttun,
Güçlü görüneceğim diye,
Kendini mutlu etmeyi,
Sorunsuz görüneceğim diye,
Kendin olmayı unuttun. Bak sen sıkıntılarını ve ihtiyaçlarını anlattıkça, senden sürekli beslenenler yavaş yavaş olması gereken mesafeye çekilecekler,
Daha az talep etmeye,
Daha fazla dikkat etmeye başlayacaklar.
Duygusal yoksunluğunu ihtiyacı olan insanların hayatında işe yarayarak,
onlardan çevre yaparak gidermekten vazgeç.
Bu seni yorgun,
Onları da bencil ya da bağımlı yapar.

Unutma;

Sen onların merkezinde olmasan da,
Kimsenin kurtarıcısı olmasan da herkes başının çaresine bakar.

Serhat Yabancı

Aile – Evlilik Danışmanı

instagram

twitter

youtube

Randevu iletişim:

0216 371 33 83

Yeni bir ben olmak için ne yapmalıyız?

Aslında insan her zaman ,ilerlemek, yenilenmek, yeni şeyler öğrenmek ister.

Fakat bazen içinde bulunduğumuz durum bizi çok rahatsız etse de değiştirmek adına nedense adım atamayız. Hem şikayet eder ve yakınır hem de o ilk adımı atmaktan kaçınırız.

Peki neden bu çatışma?

İlk adımı atmak ve bir şeyleri değiştirmek için kişinin önce cesareti olmalı deriz. Cesaret için ise özgüvenin eyleme geçecek düzeyde olması gerekir.

Neden ilk adımı atamayız?

İlk adımı atamamanın psikoanalitik açıdan temelleri olumsuz yargılar,

çocukluğunda aldığı negatif telkinler,

geçmişindeki olumsuz yaşantılar,

öğrenilmiş çaresizlikler, kaygılar ve korkulardır.

Çocukluğundan itibaren özgüveni tırpanlanmış bir bireyin girişimcilik yönünün yetersiz olması kaçınılmazdır.

Fakat bu yazıyı okurken şunu özellikle belirteyim ki, hatanın %90 geçmişimiz, aile telkinlerimiz ve olumsuz yaşantılarımız olsa bile, geçmişe sığınmayı asla kabul edemeyiz.

Eğer şu anki durumumuzdan memnun değil, bir şeyleri değiştirmek istiyor isek, öncelikle bizi en çok korkutan ve engelleyen sonrası hakkındaki belirsizliği çözmemizdir. Kişi, sonraki aşamayı planladığı andan itibaren, belirsizlik yerini daha net bir yola bırakır. Böylece belirsizliğin yarattığı kaygılar azalır ve biraz daha kendimize olan güvenimiz artar.

Evlenmek, boşanmak, ilişki yaşamak veya ayrılmak, arkadaşlık, ruhsal durum değişikliği, yeni yaşam tarzı oluşturmak gibi sayısızca değişikliği yapmamız için her an bir fırsattır. Ama Türk insanın en büyük kaybı ise erteleme özelliğidir.  Bir şeyleri değiştirmek adına hep erteleme yapıyoruz.  Ertelemek için ise her zaman kendimizi ve çevremizi inandırdığımız mantıklı !!! nedenlerimiz vardır.  Aslında ertelemek zamanla alışkanlık olup,kişiliğin bir parçası haline gelir. Bu nedenle hayatımız hep hedef ve planlarla dolu ama sonuçsuzdur. Şu an bu yazıyı okuduğunuz anda bile düşünün .

HAYATTA NELERİ ERTELİYORUM,BUNLAR BENİM İÇİN NE KADAR ÖNEMLİ,ORTAYA KOYDUĞUM NEDENLER GERÇEKTEN AŞILAMAYACAK KADAR BÜYÜK MÜ?

Ertelemek sadece hedefleri ve eylemleri ertelemek değil,  yaşamı ve yaşamayı ertelemektir.

Oysa dönüp baktığımızda ne kadar olumsuzluk yaşadık, nelere boş yere tahammül ettik, neler için sabır ediyor sanıp taviz verdik.. Ve sanırım bunları okuduktan sonra da düşünüp eyleme geçemez isek yine bir erteleme kaçınılmaz olacaktır. Batılı ülkelerde insanlar, çok defa denemelerde bulunup, her aldığı olumsuz sonuçtan yeni bir yöntem geliştirmiş, aldığı olumlu sonuçlar ile de daha büyük adımlar atmışlardır. Çünkü o insanlar ki, hayatı birilerinin öngördüğü gibi değil kendi istedikleri gibi yaşamayı hedeflemişlerdir. En büyük işadamları, düşünüler bile defalarca denemeler yapmış,  istedikleri sonuçları alamasalar da her defasında yeni bir plan ile yola devam edip bugün insanlığa örnek olmuşlardır.

Bir örnek.:   Henry Ford: Otomobil geçici bir moda.. Otomotiv sektörünün kurucusu Henry Ford, 1903 yılında bankaya kredi talebinde bulunmuş; ancak ret cevabı almış. Müdüre, “Nasıl böyle büyük bir projeyi geri çevirebilirsiniz?” deyince, banka müdürü, “Otomobil ancak geçici bir moda olabilir.” cevabını vermiş. Ford ise bunun üzerine, “Bir gün yollarda at arabalarının yerini otomobil alacak.” demiş. Hedefine ulaşmak için beş kez iflas eden Ford, sayısız engelle de karşılaşmış.

Çocukluğumuzda bile “ bu çocuktan birşey olmaz” gibi çok söz duymuşuzdur.  Aslında duymamız gerken “ denemeden bırakma “ olmalıydı. B nedenle ülkemizde de ilk adımı atmak ,değişmek daha zor ve kırılgandır. Hatta değişimin olmayacağına bu toplum o kadar inanmıştır ki “ yedisinde ne ise yetmişinde odur “ denilerek değişimin mümkün olmayacağını telkin etmişlerdir.

Yine kendimizi ve yaşamımızdaki her hangi bir bölümü değiştirmek için en büyük engellerden biri de öğrenilmiş çaresizliktir. Öğrenilmiş çaresizliği önce tanımlamamız lazım : geçmişteki acı deneyimlerden çıkarılan olumsuz şartlanmaların bugünkü davranışları belirlemesidir. Daha önceki denemelerde karşılaşılan başarısız sonuçların bugüne olumsuzluklar yaratması ve kendini sınırlayacak şekilde yanlış yorumlamalar yapmaktır.

İki örnekle açıklamak istiyorum.

FİLLER
Hindistan da yavru filler yakalanıp büyükçe bir ağaca ayağından bağlanır. Fil ne kadar uğraşsa da bu ağaçtan ayağını kurtaramaz.sonunda vazgeçer.  Yeteri kadar büyüdüğü vakit fil bu ağaçtan çözülür, ama ayağına taşıyabileceği kadar bir ağaç parçası bağlanır. Ayağında o ağacı gördükçe hala kaçamayacağı bir durumda sanır kendisini. İnsanlar tarafından kaçmayacağından emin olunarak rahatça kullanılır.

KARTAL YAVRUSU
Kartal yavrusu, bir vesileyle civcivlerin arasına düşmüş. Civciv olduğunu zannederek civcivler gibi yürürmüş. Civcivler gibi yeri gagalayıp yiyecek arıyormuş. Bir gün havada bir kartal görmüş.
· Muhteşem bir kuş bu ya. Ne kadar yükseklerden uçuyor. Keşke bende onun gibi olabilsem. Onun gibi yükseklerden süzülerek uçabilsem. Diye söylenirken. Yanındaki civcivler demiş ki:
· Bak biz civciviz, o ise kartal. Boşuna hayallere kapılma. Onun gibi yükseklerden uçamazsın.
Kartal yavrusu çok üzülmüş. Çünkü kendisinin de bir kartal olduğunu bilmiyormuş. Birilerinin ona kartal olduğunu söylemesi ve onu buna inandırması gerekiyormuş. Ama söyleyen olmayınca hayatının sonuna kadar civcivler arasında yaşamış.

İşte öğrenilmiş çaresizlik budur.

Toplumun bize telkin ettiği, bizim denemekten çekindiğimiz, planladığımızda bile çevremizdekilerin hemen önümüze hep olumsuz sonuçları koyduğu, bizi korumak adı altında işkenceye, taviz vermeye, pişmanlığa ittiği bir durumdur.
Yaşadığımız toplumda negatif fikirlere, bizim engelleyecek önerilere kapalı olmalıyız.

Depresyona giren danışanlarımda gördüğüm en büyük nedenlerden biri de olaylara yeri ve zamanında tepki vermemek, zamanında gereken kararları almamak ve adımları atmamaktır. Bunun nedeni olarak da hep birilerini ve çevreyi suçlamak.Oysa kendimizi oyalamayalım, kişi her yaşta bir değişiklik yaratabilir. Yapılan her değişim ise bizim değerli ve güçlü olduğumuzu bize kabul ettirir.

Hazır 2009’a girmiş iken yenilikler yapmamız, hayatımıza yön vermemiz, yeni bir ben olabilmemiz için her şey hazır. Hani hep erteleriz . Pazartesi olsun başlayacağım,ayın bir olsun, bayramdan sonra, tatil dönüşü… işte yeni bir yıla başlarken ilk yapmamız gereken ertleme alışkanlığımızı atıp planları fikirleri eyleme dökmektir. Gerekirse bir psikologdan, bir yaşam koçundan da destek almak gerekir.

Kısacası YENİ BİR BEN OLMAK ADINA yapmamız gereken bir yol haritası çizmektir.

Eylem aşamasını planladığımız andan itibaren bocalamayan, nerede ne yapacağını bilen,önüne çıkacak engelleri hesaplayan ve çözüm hazırlayan birer kendini değerli gören bireyler olabiliriz.aşağıda örnek bir yol haritasından bahsedeceğim. Bunu kendimize göre düzenleyebiliriz.

YOL HARİTASI

1.problemi tanımlamak:
2.hedefimiz
3.zaman dilimi
4.önümüze çıkabilecek engeller
5.bu engeller için geliştirdiğimiz çözümler
6.bizi destekleyen etmenler
7.bizi neler motive edecek
8.değişimi nasıl göreceğiz ve hissedeceğiz
9.sonuç
10. eksik kalan kısımlar için değerlendirme ve yeni alternatifler

Şimdi örnekler üzerinden devam edelim. Yaşamımızın bir alanında değişiklik yapmak istiyoruz. Öncelikle ;

• Şuan ki durumumuzu tanımlamamız gerekir. Neler yaşıyoruz, duygular, rahatsız olduğumuz noktalar, değiştirmek istediğimiz yaşamsal kısımları.. vb. gibi durumları fark etmeliyiz. Neyi değiştirmek istiyoruz?, bizi mutsuz eden şey-şeyler nelerdir?
• Hedefimiz . bu değişim sonunda neye ulaşmak istiyoruz? Yani ulaşmak istediğimiz yeni durum nedir?hedefimiz ne kadar açık ve net olursa o kadar kararlı ve düz bir yoldan yürürüz. Burada esas olan hayatımızla ilgili her şeyi birden değil, kısım kısım veya tek tek ele alarak ilerlemektir hedef noktasında eğer ne aradığımızı biliyorsak, her bulduğumuzun aradığımız olmadığı biliriz.
• Bu hedefe ulaşmak için kendimize bir zaman belirlemeliyiz. Ne kadar zamanda başarmalıyım?,zamanın hangi diliminde neleri yapmalıyım gibi, zamanı da planlamalıyız.yani kısaca adımı atıp akışına bırakmamalıyız.
• Hedefi netleştirdikten sonra şimdi bu hedefe ulaşmada bizi neler engeller, önümüze ne gibi engeller çıkar?bunları tespit etmeliyiz. Belirlediğimiz hedefe uygun olarak ,aşamalarda önümüze çıkacak engeller,bizim motivasyonumuzu kıracak,caydırmaya çalışacak zorlamalar ve engelleri tek tek belirlemeliyiz. Tabi bunun yanında hesaplanmayan ama yol haritasında ilerledikçe önümüze planlamadığımız engellerde çıkabilir. Bu durumda ise yine doğru bir planlama ile sürprizleri minimize etmiş oluyoruz.
• Engelleri tespit ettikten sonra bu engelleri aşmak için çözüm önerileri ve alternatifler geliştirmeliyiz ve hazırlamalıyız.
• Desteklerimiz: Hedefe ulaşmak için ne gibi desteklerimiz var? Bize destek olacak birimler, kişiler, destek konuları ve nitel ver niceliksel olarak planlamalıyız.

Şimdi ise bu süreçte bizi motive edecek unsurları ortaya koymalıyız. Sonucu hayal etmek, şuanda yaşanılan negatif durumun bitmesi, hedefin gerçekleşmesi gibi düşünceler ve canlandırmalar bizi motive edecektir.

Peki yeni bir ben olmak adına ve hedefe ulaşmak adına değişiklikleri nasıl fark edeceğiz.? Bunları da tek tek yazmalı ve tespit etmeliyiz. Kendimi iyi hissedersem, işlerim düzelirse, ilişkimde sorunlar azalmaya başlarsa gibi

Sonuca gelindiğinde istediğimiz noktaya ulaştık mı ? neleri değiştirdik, neler eksik kaldı.?

Sonuçtan sonra ise bir değerlendirme yaparak, istediğimiz hedefe ulaştık mı,ne kadar değişim oldu,yeterli mi? Nerelerde aksaklıklar oldu gibi değerlendirmeler ile son gözden geçirmeyi yaparız.

Eğer hedefimizde aksaklıklar olduysa yada yetersiz hedefe ulaşım oldu ise aksaklıkların giderilmesi için ara planlar yapabiliriz.

Görüldüğü gibi bir yol haritamız var ise hedefe ulaşmak için çok fazla bir şeyler yapmaya gerek yok. Yeni bir yaşam haritasında ve yeni bir ben olma yolunda başarılar.

Serhat Yabancı

Aile – Evlilik Danışmanı

instagram

twitter

youtube

Randevu iletişim:

0216 371 33 83

“YA TAM YAP YA DA YAPMA”

T:Neden her şeyi hatasız yapmak istiyorsun?
D:Eleştirilmemek için
T: Eleştirilsen ne olur ?
D : Yetersiz ve değersiz hissederim
T: Yetersiz-değersiz hissedersen ne olur ?
D: Güçsüz görünürüm.İnsanlar tarafından önemsenmem
T: Güçsüz görünüp önemsenmezsen ne olur ?
D: Beni sevmeyeceklerini ,benimle birlikte olmak istemeyeceklerini düşünürüm.

“Yeterince iyisini yapamama”, “başarısız olma” ve “ insanların bu durumda ne düşüneceğini düşünme” kaygılarından dolayı da, gerginlik, tedirgin, huzursuz, bunaltı, kas ağrılar ve depresif ruh hali görünür

Genelde mükemmeliyetçilerde yürüttüğüm diyaloglarda, hedefler ve yüksek eforun altında başkaların onayı ve sevilme isteği olduğunu görürüm. Onaylanma, sevgi ve ilgiyi alma ve bununla Dolaylı yoldan Kendini mutlu etme, onun mutlu olma yöntemidir.
Mükemmeliyetçilerin “ daha fazlasını yapmak ve yetmek” yerine , kendisiyle barışık, kendisine yeten ve eleştiri ile baş eden yönlerini geliştirmesi ile, başkaları ile daha eşit ilişkiler yürütmeleri mümkündür.

Mükemmmeliyetçi; dışa bağımlı şekilde hareket eder. İnsanların ne düşündüğünü düşünür, yaptıklarının sürekli görünmesini ister. Sevgili veya eşiyle olan ilişkide de sürekli fedakarlık yapıp onay bekleyen bir kısır döngü içinde olur. Zamanla da haklılık şeması ile çatışır.. “Ben bunları yapıyorsam sen de istediğim ilgi ve onayı vereceksin” gibi.

Ve enterasan bir şekilde ya zor memnun olan kişileri seçerler. Ya da hayatına aldıkları kişilerden sürekli onay ve ilgi bekledikleri için onları müfettişleri haline getirirler.

(Altında, bağımlı veya mükemmeliyetçi bir anne-baba tutumu, koşullu sevgi ilişkisi)

Serhat Yabancı

Aile – Evlilik Danışmanı

instagram

twitter

youtube

Randevu iletişim:

0216 371 33 83