Kibir seni daha önemli yapmaz..

Kendini övmen,” beni fark et” “aslında ben değersiz değilim”  demektir.
Oysa kimse seni öyle görmezken senin çabalama içine girmenin nedeni ,kendini öyle görmenle alakalıdır.

Sen kendini öyle gördüğün için, herkesin de öyle gördüğünü sanırsın.
Sonrasında da başkasında olmayan bir algıyı çürütmek için,
Ya kendini översin,
Ya başkasını küçümsersin,
Ya üstünlük kurmak için ulaşılmaz görünmeye çalışırsın.

İnsanlar ise senin kendini övmene anlam veremezler. Çünkü kendine güvenen ve değer sorunu olmayan insanlar için bunun  bir anlamı olmadığı gibi,bunlardan dolayı da seni daha ayrıcalıklı görmezler..

Farkında olmadan kaçtığın duyguyu daha çok yaşamaya başlarken ,korktuğunda da başına gelir.  Değersizlikten kaçarken kibirli olursun. Kibirli olduğun için yalnız kaldığın için tekrar değersiz hissedersin.

Kişi kendini değersiz biri olarak algıladığında, ya çok önemli biriymiş rolüne girer ve kibirli davranır. Ya değersizlik algısını benimser ve silik pasif hayatı seçer. Ya da yüksek başarı,güzellik,kariyer para elde ederek değersizlik ile savaşmaya çalışır.

Oysa üç yöntem de yeni ve başka sorulara yol açar.

1.si,yalnız, ve uyumsuz birine

2.si,depresif ve asosyal yaşama

3.sü ise işkolik veya takıntılı birine dönüştürür.

Bu durum bize gösteriyor ki, çoğu çözüm yöntemimiz,sorunu kronikleştir.

Belki de bu konuda en doğrusu kaçmak,savaşmak veya kabullenmek değil,önce onunla yüzleşmektir.

Romantik ilişkilerde daha güçlü bağ kurmanın 6 maddelik formülü

Hayatta hepimiz bir kez bile olsa mutlaka bir iletişim hatası yapmışızdır. İletişim sadece diyalog kurmaktan ibaret olmadığı için ağzımızdan çıkan sözlere dikkat etsek de beden dilimizle ya da yazılı iletişimle karşı tarafa yanlış anlayabileceği bir mesaj vermemiz mümkündür. Özellikle, yazılı iletişimin sözlü iletişimden daha fazla öne çıktığı günümüzde sosyal ve ikili ilişkilerin hatalı iletişimden kaynaklı zarar görmemesi için bazı tavsiyeler vermek istiyorum.

“Sen” değil “ben” de.

Günlük hayatta farkında olarak ya da olmadan yaptığımız en net hatadır “sen” dili ile konuşmak. Rahatsız olduğumuz bir durumun bize hissettirdiklerini karşı tarafa aktarırken kurduğumuz cümle genelde karşı tarafın suçlu hissetmesine, dolayısıyla bizden uzaklaşmasına sebep olur.

• Bu durumda olmamızın sorumlusu sensin.
• Bir kere bile aramıyorsun. Eskiden böyle değildin.

Direkt kişiliği hedef alan bu tarz cümleler karşımızdaki kişiyi suçlayıcı ve yargılayıcı tarzda cümlelerdir. Kişi bu tür cümlelere maruz kaldıkça kendisini sürekli savunmak zorundaymış gibi hisseder. Savunmanın sonu ise kişiden / ilişkiden kaçınmadır.

• Ortada hoş olmayan bir durum var. Beraber özeleştiri yaparsak belki kolayca çözebiliriz.
• Beni aramadığın zaman kendimi değersiz ve unutulmuş hissediyorum.

Karşı tarafın kişiliğini değil de davranışlarını hedef aldığımızda, iletişim bambaşka bir boyuta taşınmış oluyor. Onu suçlamıyoruz, davranışından ötürü bize hissettirdiklerini söylüyoruz. Yalnız burada sık yapılan bir yanlış var ki “ben” dili kullanmak isterken yine “sen” diline geçiş yapılıyor. Karşı tarafa davranışından ötürü hissettiklerinizi söyleyin derken “bana değersiz hissettiriyorsun” gibi bir cümle kullanmak suçlayıcıdır. Size kendinizi olumlu ya da olumsuz hissettiren hangi davranışsa mutlaka belirtmeniz gerekmektedir. Böylece karşı tarafın empatik yaklaşıp sizi anlamasını sağlarsınız.

“Ben” dilini günlük hayatınıza adapte etmek çok kolay olmayabilir. Fakat denemeye devam ettikçe alışacağınızdan emin olabilirsiniz.

Dinle, anla ve anlat.

Sağlıklı iletişimin formülüdür dinle – anla – anlat. İkili diyaloglarda, özellikle bir konu hakkında tartışırken karşımızdaki kişiyi ne kadar sağlıklı dinliyoruz? Tartışmalarda çoğunlukla yaptığımız şey, dinlemek yerine bir sonraki söyleyeceğimiz cümleyi düşünmek oluyor. Aslında yapmamız gereken can kulağıyla dinlemek, ne demek istediğini anlamak ve sonra kendi söylemek istediğimizi anlatmak olmalı.

Değiştirme, dengele.

İlişkilerde en çok yapılan hatalardan biri karşımızdaki kişiyi kendi isteklerimiz doğrultusunda değiştirmeye çalışmak. Unutmayın ki partnerinizin de ayrı bir karakteri, farklı zevkleri var. Sizin sevdiğiniz şeyleri sevmek zorunda değil. Aynı şekilde siz de onun sevdiği şeyleri sevmek zorunda değilsiniz. Önemli olan şey dengeyi sağlamak. Ortak bir noktada buluşmak ilişkiniz için yapacağınız en önemli iyiliktir.

Önce partnerinle tartış sonra arkadaşlarınla dertleş.

İlişkimizle ilgili sorun yaşadığımızda ilk koştuğumuz kişiler genelde yakın arkadaşlarımız oluyor. Dertleşmek, sıkıntıyı paylaşmak kesinlikle iyi gelen bir şey ancak arkadaşlarımız bazen bizi korumak adına objektif bakamayıp ilişkide acele kararlar almamıza sebep olacak yanlış tavsiyelerde bulunabilirler. Bunun önüne geçmek adına var olan sorunu partnerinizle konuşup çözmeden arkadaşlarınızla paylaşmamanızda fayda var. Çözemediğiniz durumlarda bir uzman yardımı da alabilirsiniz.

Özel alan yarat.

Biriyle ilişkide/evli olmak demek her şeyi beraber yapacağınız anlamına gelmez. Her iki tarafın da kendilerine özel alanları olmalı. Birbirinize özlem için fırsat tanıyın. Özel zevkleriniz veya hobileriniz için kendinize özel zaman ayırın ve düzenli olarak uygulayın. Böylece birbirinizle paylaşacak daha çok konu bulabilirsiniz.

Sınırlarını belirle.

İnsan ilişkilerinde tartışmalar kaçınılmazdır. Ancak tartışma için sınır belirlediğiniz zaman dönüşü olmayan yollara girmemiş olursunuz. Beraber oturup iki tarafı da rahatsız eden kelimeleri, cümleleri ve davranışları belirleyin. Tartışırken bunları kullanmamaya dikkat ederseniz sağlıklı iletişimi devam ettirmiş olursunuz.

Uzman Psikolog Merve Saraçoğlu

Başarılı Çocuklar Yetiştiren Ailelerin 13 Ortak Özelliği!

Her anne baba çocuğunun okulda başarılı olmasını, beladan uzak durmasını ve büyüyünce de iyi bir hayat yaşamasını ister.

Elbette iyi ebeveynler olmanın bir tarifi olamaz fakat bazı psikolojik araştırmalar çocukların başarılı olmalarını öngören birtakım faktörler ortaya koyuyor.

Tabi ki bunların çoğu da anne babadan ve çocuklarını nasıl yetiştirdiklerinden başlıyor. Businessinsider’ın haberini sizler için hazırladık.

1. Çocuklarına ev işleri yaptırıyorlar.

Stanford Üniversitesi eski dekanı Julie Lythcott-Haims’e göre çocuklar iş yaptıklarında hayatın bir parçası olmak için bir şeyler yapmaları gerektiğini anlıyor ve gelecekte meslek sahibi olduklarında çalışma arkadaşlarıyla daha iyi işbirliği kurup daha empatik bireyler oluyorlar.

Pennsylvania State University ve Duke Üniversitelerinin 20 yıl süren, 700 çocuk ve genci kapsayan ortak araştırmasına göre, anaokulundayken sosyal becerileri olan öğrenciler; daha yardımsever, problem çözme yeteneği gelişmiş yetişkinler oluyor ve üniversite bitirip 25 yaşında meslek sahibi oluyorlar.

3. Çocuklarından beklentileri daha yüksek oluyor.

  

4. Çocuklarıyla sağlıklı ilişkiler kuruyorlar.

İllinois Universitesi araştırmalarında boşanmış veya birlikte olmaları fark etmeksizin; çatışmaların ve tartışmaların olduğu bir ailenin parçası olan çocukların olmayan çocuklara göre çok daha az başarı elde ettikleri görülmüş

5. Kendileri de daha yüksek eğitim seviyelerine sahip.

Michigan Üniversitesi’nden psikolog Sandra Tang’in 1998-2007 arasında anaokuluna gitmiş 14000 çocuk üzerinde yaptığı araştırmaya göre, genç anne olan kadınların çocuklarının üniversiteye gitme oranları çok düşük. Eğitim almış anneler ise çocuklarını daha çok o yönde etkiliyorlar.

6. Çocuklarına matematiği erken yaşta öğretiyorlar.

Matematiği erken öğrenen çocuklar okulda hem matematikte hem de okumayı öğrenmede daha başarılı oluyor.

7. Çocuklarıyla sağlam ve hassas bir ilişki geliştiriyorlar.

2014 yılında yapılan bir araştırmaya göre, hassas bir şekilde bakılan ve özen gösterilen 0-3 yaş arası bebeklerin gelecekte özellikle akademik anlamda daha başarılı oldukları gözlendi. Çocuklarına özen gösteren ve onlardan gelen isteklere zamanında ve uygun bir dille cevap veren bireyler daha özgüvenli çocuklar yetiştiriyorlar.

8. Stres seviyeleri çok daha düşük.

Özellikle çalışan annelerin çocuk bakımı ve iş hayatı arasında kaldıkları zaman yaşadıkları stres çocuklarını da olumsuz yönde etkiliyor. ‘Duygusal bulaşıcılık’ adı verilen psikolojik fenomen bu durumu büyük ölçüde açıklıyor; yani çocuklar çevrelerindeki ruh hallerinden etkilenip aynı duygulara kapılabiliyor.

9. Başarısızlıktan kaçınmak yerine, gösterilen çabaya değer veriyorlar.

Çocukların başarının kaynağının ne olduğunu düşünmeleri de sonuçta elde ettikleri başarıyı etkiliyor. Stanford Üniversitesi’nden psikolog Carol Dweck uzun yıllar boyu sürdürdüğü araştırmalar sonucu başarıya iki şekilde yaklaşıldığını keşfetti. Bunları sabit veya gelişimci zihniyet olarak ikiye ayıran Dweck, gelişimci zihniyette başarısızlığın bir zeka eksikliği olarak görülmesi yerine ilerlemeye yönelik bir sıçrama ve gösterilen bir emek olarak algılandığını açıklıyor.

10. Başarılı çocukların anneleri genellikle çalışan anneler.

Harvard Üniversitesi İşletme Fakültesi’ne göre annelerin ev dışında bir işe sahip olmalarının çocukların üzerinde gözle görülür bir etkisi var. Çalışan annelerin kız çocukları çalışmayan annelerin çocuklarına göre daha uzun süre okuyor, daha yüksek mercilerde çalışıyor, erkek çocukları ise hem çocuk bakımına hem de ev işlerine daha çok vakit ayırıyor.

11. Daha yüksek bir sosyo-ekonomik seviyeye sahipler.

12. ‘Otoriter’ veya ‘fazla serbest bırakan’ aileler olmak yerine ‘saygı uyandıran’ ebeveynler olmayı tercih ediyorlar.

13. Çocuklarına ‘dayanıklılığı’ öğretiyorlar.

2013 yılında, Pensilvanya Üniversitesi’nden psikolog Angela Duckwort’un başarıya götüren bir kişilik özelliği olarak tanımladığı ‘dayanaklılık’; çocuklara uzun dönem hedefler belirlemeyi ve yaşamak istedikleri geleceğe giden yola kendilerini adayabilmeyi öğretiyor.

Biten İlişkilerde Pişmanlıklarımızı Nasıl Tamir Edeceğiz?

Bir ilişkide bitişlerdeki pişmanlıklar, hem sonuca hem de ilişkinin sürecine göre değişir. Sonuç boyutunda, kimin bitirdiği pişmanlığı etkiler. Eğer ayrılık kararını haklı nedenlerden dolayı veren sizseniz daha az pişmanlık duyarsınız. Hiç duymazsınız demiyorum. Mutlak olarak, zamanında bitirmediğiniz, emekleriniz için pişmanlıklarınız olacaktır. Ama ortada bir mutsuzluk var ise kimin bitirdiğinin bir önemi yoktur.

Kimin bitirdiğini açıkladıktan sonra diğer pişmanlık içeriği evlilik süreci ile alakalıdır. Evlilikteki fedakârlıklar, emekler, özveriler, boşanma/ayrılma sürecinde size acı verir. Pişmanlıklarınızın temelini oluşturur. Yapılması gereken yerde yapmadıklarınız ile yapılmaması gereken durumlarda da yaptıklarınız, pişmanlığınızın ana bileşenleridir. Biten ilişkiyi geriye dönük analiz ederken öncelikle her olayı zamanına göre yorumlamalıyız.

• İlişkide yaptığınız fedakârlıklardan pişmanlık duymayın. Çünkü ilişkide fedakârlık, çok sevmek, emek vermek, ilişkinin gereğidir. İnsan sonunu düşünerek “İlerde bir gün bu ilişki biter daha az seveyim.” ya da “ Az destek olayım belki bir gün boşanırız.” diye hesap ile ilişki yürütemez.
• İlişkinin akışı içinde yapılanlar, olması gerekenlerdir. “O an onlar gerekiyordu, öyle yapıldı.” demeliyiz.
• İlişkimizi yorumlarken, hep mutsuz ve olumsuzlukları hatırlamak hem gerçekçi hem de sağlıklı değildir. Mesela “10 yıllık evliliğimde hep mutsuzdum.” diyen biri, daha çok pişmanlık duyar ve üzülür. 10 yıl boyunca buna katlandığı için kendini yetersiz hisseder.
• İlişkinin sonunun ne olacağını kestirememe konusunda kendimizi suçlamamalıyız. Hiçbir şekilde normal giden bir ilişkinin sonucu kestirilmez.
• İlişkinin sonunu tahmin etmek, gömleği düğmelerini iliklemek gibidir. Son düğmeye gelmeden yanlış iliklediğinizi fark edemezsiniz. O nedenle de ilişkilerin de sonu, her zaman baştan belli olmaz.
• İlişkiniz ve evliliğiniz için yaptığınız hiçbir şeyden pişman olmayın. Çünkü mutlak olarak aldıklarınız, güzel günleriniz oldu. Onları da düşünmeye çalışın. % 100 mutsuz evlilik yoktur.

Hiç emek vermeden ayrılanlar, daha fazla üzülür.

• Bize en çok acı veren, emeklerimizdir. Emeklerimizi değerlendirirken, o insan için değil, ilişkinin gereği için yapıldığını daha fazla düşünmeliyiz.
• Emek vermek, sizi bir süre pişman hissettirebilir ama suçlu hissettirmez. Suçluluk, pişmanlıktan çok daha ağırdır.
• Emek verdiğiniz için bitişten dolayı kendinizi suçlamazsınız. Ya hiç emek vermeseydiniz? O zaman da “keşkeler” den kurtulamazdınız.
• Bir ilişkide verdiğiniz özveri ve emek, sizin varlığınızı ve kişiliğinizi de yansıtır. Siz, size düşeni yaptınız. Yani kendinize yakışanı yaptınız.
• Son zamanlarda şayet bir şeyler yapmadıysanız, “ bugün bir şey yapmamanızın, dün elinizden gelen her şeyi yapmanızdan” kaynaklandığını unutmayın.
• Her insan, bir ilişkide o an ki tecrübe, bilgi ve yönlendirilmesine göre hareket eder. Yanlışlarınız, hatalarınız için niyetinizi düşünün. Örneğin ilk defa evlenen birinin mükemmel davranmasını beklemek, bekleyenin hatasıdır. Yani pişmanlık ve suçluluk duyduğunuz zamanlar için “ o gün o kadar bilgim ve farkındalığım vardı” demelisiniz.
• Ayrıca karşıdaki istemedikten sonra siz tabiri caizse ağzınızla kuş tutsanız bile bir işe yaramaz. Hiçbir ilişki, tek tarafın çabasıyla sürekli yürümez.Bu nedenle kendinizi suçlamanız, kendinize yaptığınız haksızlıktır.

Pozitif bakarsan mutlu, gerçekçi bakarsan güçlü olursun.

Unutmak mı Affetmek mi kitabımdan. satın almak için tıklayın..

Mutluluk ; yaşamımızın temel amacıdır. Tüm çabalarımız onun içindir. Yemek yemek, gezmek, eğlenmek, para kazanmak, arkadaşlarla olmak, ibadet etmek, bir amaç için çabalamak, kendimizi geliştirmek vs. tümünün altında bize verdiği mutluluk vardır. Sadece olumlu davranışlar değil, olumsuz davranışlar ve yaşantılar da mutluluk amacına hizmet eder. Taziye görevini yerine getirmek,hastaya bakmak, inancı ya da düşüncesi için zorluklara katlanmak vb. gibi.

Davranışlarımızdan bazıları doğrudan bazıları ise dolaylı olarak bizi mutlu eder. Güzel bir yemek yemek direkt mutlu ederken, bir insana yardım etmek ise sorumluluk duygumuzun tatmin edilmesi nedeniyle dolaylı mutlu eder.

Mutlu olmak isterken hayatın gerçekleri acı tarafları da göz ardı edilmemeli. Sadece olumlu duyguya odaklanan kişi, hayatın yapısı gereği karşılaşacağı her olumsuz durumda kaçmayı veya yok saymayı deneyecektir. Oysa yok sayarak veya kaçarak hayatı yaşamak mümkün değildir.

Çağımızda mutluluk, görsellik ve maddiyatla çok ilişkilendirilir oldu. Çok para kazanmak, güzel yemekler, güzel arabalar, güzel ilişkiler, konforlu yaşam, her türlü imkana sahip olmak vb gibi unsurlar mutluluğun kaynağı gibi görülmektedir. Oysa bunlar mutlu eden değil, bizi mutluluğa götüren araçlardır. Bunlar elbette mutlulukta etkin paya sahiptir. Ama bunlara ulaştıktan sonra hep mutlu kalacağımızın garantisi yok. Mutsuz olan birine “araban,evin,maaşın, vs imkanların var halen neden mutsuzsun” diyemezsiniz. Bunun yanı sıra sınırlı geliri olan insanlarında mutsuz olduğu iddia edilemez.

Para mutluluk için gereklidir. Ama salatanın tek bileşeninin maydanoz olmadığı gibi,yaşamdaki tek mutluluk kaynağı da para değildir. Sadece para, yaşamı tüm yönleriyle mutlu etmeye yetmez.

Mutluluğun parayla ilişkisi doğru orantılı değildir. Para size, mutlu olmak için imkan, güvenlik, sağlık ve konfor verir. Paranın bir noktadan sonra mutlu etmesi mümkün olmaz. istediğiniz kadar, aktivitelere katılın, harcayın,yiyin,için,gezin. Aslında bunların tümü hayattaki mutluluğu arama çabasının denemeleridir. Oysa sizin bunlardan al(ama)dığınızı, evinde oturup çekirdek çıtlatan kişi de alabilir.

Haz ; mutluluk değil, ona götüren bir araçtır. içsel olarak mutluysanız hazlarınız keyif verir. Aktiviteye, “beni mutlu etsin” diye anlam yükleyip mutlu olmayı beklerseniz, bu zoraki bir mutluluk oyununa dönüşür. Günün her saatinde kendinizi meşgul edecek şeylerle uğraşır durursunuz. Bu ise hem mümkün değil, hem de yorucu. Durduğunuz an, kendinizi kötü hisseder ,dibe vurursunuz.

Esas olan huzurdur. Hayatınızdaki eksiklik duygusunun nedenini bulursanız ve onu çözmeye çalışırsanız huzur kapısı açılır. Aksi takdirde zamanınızı günlük hazlar ile doldurmaya ve olumsuz duygular yaşamamak için geçiştirmelere başvurursunuz.

Koşturmayı bırakıp, ben neyi arıyorum diyebilmeliyiz. Bunun için de hayatımıza kısa ve uzun vadeli planlar, hedefler koymalı aynı zamanda nasıl bir prensip içinde yaşamak istediğimizin sınırlarını çizmeliyiz.

Aristo’ya göre “Mutluluk, insan yaşamının biricik amacıdır. Hayatımız boyunca harcadığımız tüm çabalar mutlu olmak içindir ve mutluluk, ancak erdeme ve kusursuz bir karaktere ulaşarak yakalanabilir. Kişi ancak hayatının bütününü soylu bir biçimde yaşarsa mutlu olabilir.”

Epikür göre : Mutlu olmak için insanın üç şeye ihtiyacı vardır: “Dostluk, Özgürlük ve Düşünmek.”

Descartes, mutluluğu “bir ruh memnunluğu ve iç hoşnutluğu” olarak tanımlar. Descartes’a göre mutluluk erdeme, erdem de aklın iyi kullanılmasına bağlıdır.

Nörolog Nancy Etcoff beynimizin evrimsel olarak mutluluk ve acıyı azaltmaya odaklı olduğunu söyler. Şekerli şeylerin tadını doğuştan sevmemiz ve acı olanları da reddetmemiz, mutluluk arayışının içgüdüsel olduğu görüşünü destekler niteliktedir.

Mutluluk, var olan yaşamınızı öncelikle kabullenebilmekle başlar. Yani gerçekçi olmakla başlar. Bu kabullenmek, pes etmek değil, gerçeği görmektir.Yok saymak ya da yakınmak, değiştirme gücünüzü elinizden alır. Sizi kaderciliğe sürükler.

Uçurumları sevenin kanatları olmalı (nietzsche).

Mutluluk öğrenilir. Çünkü insanlar, mutluluğu da mutsuzluğu da yaşadığı doğup büyüdüğü aile ve toplum içinde öğrenir. Ailede hep yakınan, şikayetçi, mutsuz, hayattan zevk almayan birinin olması, ayrıca bunun ebeveyn olması halinde bu ailenin çocukları, mutsuzluğu bir hayat şekli ve hayatın kendisi sanırlar. Ailenin liderleri olan anne-baba, çocukların ruhsal durumlarının da kaptanlarıdır. Çocuklardaki ruhsal ve davranışsal tepkiler ise ailenin termometresidir.

Mutluluk, bir duygudur. Bir duygunun oluşumu ise düşünce şeklimizdir. Çünkü insan, nasıl düşünürse öyle hisseder.

Mutluluk, düşünce şeklidir. Düşünen için düşündüğü gibi yaşamak, düşünmeyen için yaşadığı gibi düşünmektir. Hayatımıza nasıl mutluluk katacağımızı zihnimizde çizdiğimiz harita ile belirleriz. Yani hedeflerimiz, amaçlarımız, yaşamı anlamlandırma şeklimiz düşünce olup bizi harekete geçiren güçtür. “Ben artık şöyle yaşayacağım, bundan sonra bu şekilde davranacağım” gibi kararlar zihinsel süreçlerin ürünüdür. Sonuçta insan, inandığı bir şeyi sürekli şekilde yaşar. Yani inandığımız gibi yaşarız.

Mutluluk, zihinde başlar. Hayattaki olumlu ve pozitif noktaları görebilmektir. Klasik yarı dolu yarı boş bardak örneğinde olduğu gibi gerçekliklerdeki olumlu noktaları görmek gerekir.

Mutluluk, bağımlı kalmadan ama bağlı kalmaktır.

Mutluluk yetinmektir, var olanın kıymetini bilmektir. Olması gerekene değil, olana odaklanmaktır. Sahip olduğunuz şeylerle çok mutlu olacak o kadar çok insan var ki.

Mutluluk, bakış açısı sonucudur. Var olan yaşam içindeki olumlu yönleri görmek, fark etmek ve onları bir artı olarak kabul etmektir.

Mutluluk, kimseye muhtaç olmamak için çabalamaktır. Eğer hayatınızı kimseye muhtaç olmamak için çabalıyorsanız hem süreçte hem de sonuçta mutlu sizsiniz.

Mutluluk, sağlıklı olmaktır. Aslında herşey kazanılır, acısı geçer veya azalır ama sağlık kaçan tren gibidir. Sağlıklı iseniz, siz inanmasanız bile mutlusunuz.

Mutluluk, hayatın farkında olmaktır. Yaşamın her saniyesi mutlu hissetmek için vardır.

Mutluluk çalışmak ve sevmektir (Freud). Hem çalışır hem de sevgi dolu iseniz sizi kimse yıkamaz. Çalışmak, belirli saatlerde belirli bir işi para kazanmak için yapmak anlamında olan çalışmak değil, kendine ve insanlığa bir şeyler katmak ,kazandırmak anlamında bir çalışmadır ve severek yapılması sonucunda insanı mutluluğa götüren bir aktiviteye dönüşür. Sevmek duygusu evrende mutlak bir güçtür ve” insanda her şeyle baş edebilirim” duygusu uyandırır. Severek yapılan iş, severek yürütülen ilişki vs. durumlar kişilere mutluluk kapılarını açar.

Mutluluk; realist bakıp, pozitif görmektir. Yaşamın gerçeklerini göz ardı etmeden içinde bulunduğumuz durumun olumlu ve öğretici taraflarını yakalamak bizi olgunlaştıracak ve mutlu edecektir.

Mutluluk, üretmektir. Yaşamı üretmeden, kendini geliştirmeden yaşamak mutsuzluğa neden olur. Sonbaharda dökülen yapraklar üretkenliğin bitişi gibi düşünüldüğünde doğada ve insanlarda bir hüzün meydana gelir,oysa ilkbaharla yeşeren doğa üretkenliği simgeler ve insanlarda neşe ve yaşama duygusu ortaya çıkarır. O halde üretmek ve bunu paylaşmak mutluluk sebebidir. (emeklilerin depresyonu ve mutsuzlukları da artık üretmeyecekleri ve işe yaramayacakları hissinden kaynaklanır.)

Mutluluk, aidiyettir. Kendini bir yere ait hissedebilmektir.

Mutluluk, kendin olabilmektir. Maskesiz ve rolsüz.

Mutluluk, sevebilmek ve karşılığında sevilmektir.

Mutluluk, ibadettir. İnandığın değerler için bir şey yapmaktır.

Mutluluk, güvendir.

Unutmak mı Affetmek mi kitabımdan. satın almak için tıklayın..